Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Μίμη μου, σε φαντάζομαι να με διαβάζεις, ανάβοντας το τσιγάρο σου μ' αυτόν τον χαρακτηριστικό τρόπο...Ξέρεις...που γέρνεις ελαφρώς το κεφάλι, σαν να το ακουμπάς διακριτικά σε κάποιον ώμο.

Τί;Δεν το ξέρεις; Δεν στο έχει πει καμία απ' αυτές που δέχεσαι να μεταλάβουν το σπέρμα σου;

Ποιές είναι αυτές που δεν ξέρουν ότι οι ρυτίδες των ματιών σου, καταγράφουν όλα τα χαμόγελά σου;

Ποιές είναι αυτές που δεν έχουν παρατηρήσει πως τα μάτια σου υγραίνονται όταν κοιτάς κάτι απο πολύ κοντά;

Ποιές είναι αυτές που δεν έχουν καταλάβει πως όταν δεν είσαι τόσο άνετος, όσο θέλεις να δείχνεις, γίνεσαι υπερκινητικός;

Ποιές είναι αυτές που δεν μπορούν να διακρίνουν πως όταν αισθάνεσαι αμήχανα, λες ειρωνικά "μάλιστα";

Ποιές είναι αυτές που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μετά το μυαλό σου, αυτό που πειθαρχείς με ευκολία, είναι τα χέρια σου; Πως μπορούν να μένουν, ακίνητα πάνω στα γόνατά σου, για ώρες.

Ποιές είναι αυτές που δεν βλέπουν λίγο θεό, ανάμεσά στα πόδια σου; 

Ποιές είναι αυτές; Και βασικά, γιατί αυτές;

Γουάϊ, Μίμη μου;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου