Εντάξει, Μίμη. Ασε με να περιμένω,να ζητιανεύω τον ίσκιο σου.
Οι απαρνημένοι θα ξεχρεώσουν αυτόν τον κόσμο.

Mίμη μου, έλα να μού βάλεις δύο κέρματα στα μάτια, να προσποιηθούμε οτι πέθανα, να μη με νοιάζεις πια...

Μίμη μου, εκεί έξω σκοτώνονται.

Δεν θα ξαναβγώ απ' το σπίτι, Μίμη.

Καλύτερα να πεθάνω απ'τη δική σου άρνηση, παρά απ' τα χέρια τους. 

Μου λύπης* Μίμη

*όχι, όχι...δεν μπορεί...έτσι γράφεται

Mίμη μου, σβήσε το τσιγάρο σου και περπάτα προς τα πίσω να με βρεις.

Υπόσχομαι να συμφωνήσω πως το σκοτάδι θα καλύψει τα πάντα.

Mίμη μου, νόμιζα θα ήταν εύκολο, ώσπου έβγαλα ρίζες και θέριεψα και τώρα για να ζήσω θέλω παράθυρο με ήλιο και ένα καθημερινό νοιάξιμο.

Μίμη, χιλιάδες φορές θα υπάρξω για να σε περιμένω*

*Αντάτζιο και Ρόντο για γκλας αρμόνικα