Δεν είναι εύκολο να περιμένεις, Μίμη. Θέλει και αυτό εξάσκηση.

Καμία χρονιά δεν άλλαξε, Μίμη μου.
Παραμένει η ίδια που έφυγες.

Μίμη, πού είσαι;  Έχω ανάγκη να με κρατήσουν τα χέρια σου.

Εχω αναγκη να με δουν τα μάτια σου.

Με γέμισες ανάγκες, Μίμη και δεν εχω τιποτα να τις ταίσω.
Περιμενουν να σαπίσω, να φάνε ο,τι απομεινει απο σενα.

Δεν θα αφήσω να περάσεις στη λήθη, Μίμη μου και ας αξίωσα το λάθος.
Έχω κρατήσεις τους ίσκιους μου για ΄σενα.

Μίμη μου, γέμισα το σπίτι με παράσιτα να μην ακούγεται που σε φωνάζω και εχω μια θάλασσα έξω απ' το παράθυρο να με ξερνάει στα ρηχά.

Νόμιζα, Μίμη μου, ότι θα με έσωζες απο τις ερωτήσεις, αλλά εσύ με άφησες να πνίγομαι σ' αυτές.

Εντάξει.

Δεν πειράζει.

Είναι μια απάντηση και αυτό.

Μίμη μου, απο τις ανθρώπινες τις γλώσσες μόνο τη δική σου θέλω να μιλάω. Ό, τι συμβαίνει είναι το ανάποδο, αλλά εχω φυλάξει λιγη ειρήνη για σένα.