Mίμη, μού λένε οι φίλοι μου "κάνε υπομονή, Φώφη. Θα περάσει".

Δεν θέλω να μού περάσει, τούς απαντάω. Αφήστε μέ, ας μέ σακατέψει. Αναλαμβάνω την ευθύνη.

Και εντάξει. Κάνουν πώς με καταλαβαίνουν.

Μέσα σε ένα κουτάκι, Μίμη μου, έχω φυλάξει ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο σου.
Το είχα κλέψει ένα βράδυ, απ' το τασάκι.

Το βγάζω απ' το κουτάκι, το ακουμπάω προσεχτικά στην παλάμη μου και σκέφτομαι πόσο τυχερό υπήρξε που ακούμπησε τα χείλη σου, χωρίς να σε παρακαλέσει.

Μίμη, ποιά άλλη στα λέει τόσο ωραία, ρε αλήτη;
Ποιά άλλη καίγεται για να σε ζεστάνει;

Σε ρωτάω.

Μίμη μου, δεν έχω αλήθειες να σου πώ. Μόνο κάτι πλάνες έχω πρόχειρες.

Θες να πάμε για καμιά μακαρονάδα;
Έλα. Θα γελάσεις, αν με δείς.

Μίμη μου, πέρασαν τα γενέθλιά σου και δεν σού ευχήθηκα.

Να είσαι καλά να μ' αφήνεις μισή.

Παλιοτόμαρο.

υ.γ Μίμη, μην αλλάξεις σπίτι. Έρχομαι κρυφά και σε θέλω αθόρυβα

Σε σκέφτομαι με βάρδιες, Μίμη μου, για να μη μείνω χωρίς σκοπό.

Τί τα θες;Ξεθωριάζω τον χρόνο.

Mίμη μου, μη με βλέπεις έτσι σκονισμένη. Κυλά και το θολό ποτάμι, αγόρι μου.

Πώς έχεις τα μαλλιά σου; τα πεθύμησα.

Μίμη μου, φοβάμαι μη κουραστώ να σε περιμένω και γεμίσουν τα μάτια μου σκουριά.

Με νύχτωσες πριν την ώρα μου, άτιμο πλάσμα.